Wyjście z piwnicy

I Cesarz Abisynii siedział smutny na swym tronie. Prostak łatwo znajdzie bratnią duszę swego stanu, podobnie kupiec, wojownik czy tkaczka. Gdzie jednak król ma szukać przyjaciół, gdy wokół sami wrogowie? Jak wielka więc musi być samotność króla królów, samego  nəgusä nägäst , potomka Salomona Mądrego? Przyszła żona króla i zaczęła tańczyć - smutek zamienił się rozpacz. Przyszły dzieci króla, a było ich wiele, i zaczęły dokazywać - rozpacz przeszła w gorycz. Gdy błazen stracił swą głowę za nieśmieszny żart - gorycz przelała się w żal. A żal króla rozlał się na cały kraj. Słońce stało się czerwone i ziemię spowił jego żar. Wrogowie stali się liczni, a cesarz dalej siedział smutny na swym tronie. Ryc. Smutny cesarz II Nad jeziorem Tana złapano dwójkę dzieci, bliźniąt - dziewczynkę i chłopca. Ich nóżki były szczuplutkie, gdyż nie miały, co jeść. Ich skalpy były spalone od ognia - niczym wyschnięta glina. Ich oczy były szare, a usta czerwone i wyschnięte. Bliźnięta zabiły bociana, a tak...

I Bardzo dużo słów poświęcono ukrywaniu mechaniki przed graczami: nie używaj terminów mechanicznych, jeśli musisz, to unikaj anglojęzycznych, nie nazywaj potworów po imieniu itd. itp. Argumenty są mocne: klimat, nastrój, opowieść, bla, bla, bla... Nie wiem, dlaczego szczególnie ciężko przychodzi mi mówienie o Turach i Rundach podczas gry. To te śmieszne jednostki czasu ze starych dedeków. Zamiast konkretów owijam w bawełnę ("ok. 10 minut, kilka, kilkanaście minut, pół godziny +/- 5 minut"), by nie burzyć tego cennego klimatu. Dotychczas gracze przyjmowali to ze spokojem (w grach a la Fate może to nawet działa), teraz gdy życie ich postaci (w końcu OSR) zależy od tego, zaczynają przewracać oczami albo ja mam mroczki. Dlatego postanowiłem zerwać z dawnym obyczajem. Nie, serio! To już drugi raz, gdy się zbieram do tej zmiany - po jednej sesji mówienia konkret: 1 Tura, 2 Tury, 3 Tury[...] znowu wróciłem do starych nawyków. Teraz jednak jestem na tyle zdeterminowany, by podzielić ...

I Zabrali nam łąki i zagajniki. Przegnali nas w ciemne, zimne miejsca. Porwali nasze młode. Wychowali je na swój sposób,  by potem zdradzić ich zaufanie i poderżnąć im gardła. Ucztowali na zwłokach naszych dzieci. Przerobili ich drobne ciała na potrawki, gulasze i pasztety. Dość już czekania, dość lęku o swoje życie, przekradania się w cieniu krzaków i prędkich ucieczek do nor. Płoniemy żądzą i nasz ogień nie zgaśnie, póki nie spali świata. II W ciągu ostatnich kilku wieków straciliśmy to towarzyszące naszym antenatom przeświadczenie, o krwiożerczym płomieniu, który rozpala życia królików. Żyj szybko, umieraj młodo. Bodaj ostatni raz mogli tego doświadczyć mieszkańcy Australii. Trwoga o pola i łąki pewnie jest nam obca, za to lęk przed byciem przerżniętym mieczem na pół jest bardziej realny.  Ten jakże rozkoszny kontrast pomiędzy futerkiem a bezgranicznym okrucieństwem!  Z resztą twórcy Monty'ego Pythona już dawno temu wykorzystali ten  motyw . Czemu jest to tak...

Zdarzyło się, że postaci graczy wylądowały w Lukomorii. Cóż to za miejsce, spytacie. Jest to kraina elfów, Arkadia, kraina marzeń i koszmarów etc. etc. Wiele było podejść do tego tematu, poniżej linki do mojego.  LUKOMORIA Niestety, po 1 sesji szalonych przygód, gracze postanowili w te pędy opuścić Goblini Targ. Piszę "niestety", ponieważ temu materiałowi przydałoby się więcej testowania, a tak, po jednym spotkaniu, ciężko jest mi wyciągnąć jakieś bardziej daleko idące wnioski: gra była odpowiednio dziwaczna, odpowiednio szalona, a postaci uciekły raczej z obawy o własny los niż z powodu nudy - mogę z tym żyć.  Mimo małego "opykania" postanowiłem wrzucić te materiały w nadziei, że kogoś zainspirują do czegoś lepszego. Oprócz tego pliku powyżej, jest jeszcze jeden, opisujący kilka Dworów Lukomorii - te, które opisałem, wystarczyły mi do gry, gdyby gra zaczęła ciążyć bardziej w tę stronę, kraina elfów byłaby bardziej kompletna. DWORY Jak widać, im dalej od Labiryntu (...

Odpalcie sobie w tle to . Wprowadzi was w klimat, choć nie wiem, czy nie będzie rozpraszać podczas czytania. Klip wpasowuje się w temat, jednak sądzę, że może stanowić ciężkie przejście dla wielu z was. Wyobraźcie sobie tę życiową huśtawkę - z bloków na salony. W krótkim czasie wyjście z biedy i zdobycie bogactw tak wielkich, że jedyne, co można z nimi robić, to trwonić je na partnerów, ekstrawagancką odzież czy jedzenie. Pozwalać sobie na wszystko to, co było poza zasięgiem, tylko dlatego, że teraz jest w zasięgu.  Dodajmy do tego powiew historii - przygody Becky z Targowiska próżności  (o! na szerokie wody wypływamy) albo Conana, albo nawet tych trzech muszkieterów - życie z dnia na dzień, carpe diem bez martwienia się o jutro zaczyna nabierać uroku. Dystans, który daje nam czas, sprawia, że ta fantazja staje się bardziej romantyczna.  Szczylerskie to marzenie z pierwszych lat studiów imprezować cały weekend w gronie przyjaciół, nie przejmować się o sen i piramidę zdrow...

Garść dodatkowych zasad naszego stołu. Pierwsza jest odpowiedzią na pewną niechęć do buchalterii, z resztą całkiem zrozumiałą. Druga jest odpowiedzią na pierwszą. Trzecia z kolei, to żadna zasada domowa, po prostu chcę coś zaznaczyć. Utrzymanie Utrzymanie 5 sz/LVL/tydzień płatne z góry w każdy poniedziałek W cenie jest nocleg jedzenie racje na 7 dni ubiór podstawowe lokalne opłaty zwykłe racje żywności pochodnie drobne pierdoły podatki Tygodnie pełne przygód wychodzą taniej, jednak te, w których postaci leżą brzuchem do góry już nie. Oszczędza nam to zastanawiania się nad cenami noclegów i jedzenia. Chyba wolę skupić się na większych decyzjach zwłaszcza, że tego hajsu postaci bardzo szybko zaczynają mieć sporo (dość, by cena pochodni była do pominięcia). Ryc. Tyyyyle dobroci za 5 szekli na tydzień Bankructwo A co, jeśli jednak licznik wskazuje zero? Postać może albo nauczyć się żyć bez grosza dochodu , albo skorzystać z poniższych procedur: Postaci nie stać nawet na utrzymanie i towarz...

Recenzje erpegów to ciężki dla mnie gatunek. Zwykle po pierwszym akapicie przeskakuję od razu do ostatniego albo, gorzej nawet, do tego śmiesznego ułamka na końcu, który ma wyrazić wszystko. Dobrze, że istnieje taki ułamek!  Trudność dopiero powstaje, gdy zatrzymuję się na chwilę i próbuję zinterpretować to 7/10, 5/6 czy 68%. Do czego dąży utwór - do doskonałości absolutnej, czy może tylko doskonałości przypisanej do swego rodzaju, tudzież gatunku. Ciężko jest porównywać tragedię do komedii, fraszkę do ballady, a też poświęcać czas swój i czytelnika recenzji na udowadnianie wyższości jednego genre  nad drugim nie przystoi.  Więc w obrębie gatunku. Tkwi w tym jednak ogromne ryzyko - oceniając utwór przez pryzmat tych, co przed nim, możemy nie oddać mu pełnej sprawiedliwości, nie tylko skrzywdzić dzieło, ale też czytelnika, kształtując w nim coraz silniejsze przekonanie o istnieniu jakiegoś ideału gatunkowego.  Z resztą gatunek też jest pokrzywdzony - czeka go w końcu ...

Natrafiłem ostatnio na kilka ciekawych materiałów, zwłaszcza o przygotowywaniu piaskownicy. Trochę ze względu na siebie (żeby pamiętać), trochę, by dzielić się dobrociami, publikuję poniżej tych kilka linków opatrzonych moim komentarzem. 1. How to create a campaign in a few hours? Bardzo udany tekst - zbiera w jednym miejscu linki do kilku popularniejszych generatorów. Nic rewolucyjnego, ale dobrze porządkuje temat. 2. The Gygax 75 challange W zasadzie to samo, co powyżej, tylko inaczej. Te procedury przekonują mnie w mniejszym stopniu, z wyjątkiem rad dotyczących tworzenia lochów (tydzień 3) - budżet na wzmacnianie motywu przewodniego lochu, to naprawdę fajne narzędzie. 3. Four blanks [FRAKCJA] [MOTYWACJA], lecz [PRZESZKODA]. Dlatego [PLAN lub SPOSÓB na POKONANIE PRZESZKODY]. Bardzo ten sposób tworzenia frakcji mi pasuje. Jest prosty i przejrzysty. 4. The Collaborative Gamer Monstrualne źródło tabel losowych. 5. Dzicz, która gra rolę Ciekawe rozważania nad hexcrawlem. W szczególności ...

OSR, oprócz długiej historii eksploracji najczarniejszych zakamarków ludzkiej (i nie) psychiki, potrafi też pokazać jaśniejsze oblicze. Na przykład  tu  lub  tam .  Ryc. Nie wiem, co to za zwierzę. Zainspirowany najnowszym postem Patricka Stuarta postanowiłem rozwinąć wątek popleczników i dodać do gry procedury dla zwierzęcych towarzyszy. Jest to dla mnie okazja, by mocniej uwypuklić zasady popleczników w naszej kampanii OSE . W zbyt małym stopniu z nich korzystamy (czytaj: w ogóle). Do wprowadzenia zwierzęcych towarzyszy wykorzystanie procedur związanych z poplecznikami (retainer) wydaje się najprostszą drogą. Niezależnie od charyzmy  postaci, każdy może posiadać przynajmniej jednego poplecznika . To dobrze, w ten sposób każdy z graczy ma szansę na swojego słodziaka. Oryginalne procedury, z których korzysta gra można znaleźć tutaj .  Kompan  (w ten sposób nazwijmy zwierzęcego poplecznika) to nie jest zwierzę juczne, względnie stado psów pożyczonych na...

Zacząłem oglądać z żoną  Sex and the City . Noisms przypomniał mi o tym serialu w  tej  notce, poza tym na filmie bawiliśmy się całkiem nieźle. Serial (na razie pierwszy sezon) jest cudownie głupiutki - płytkie postaci wpadają na siebie na ulicach albo w łóżkach niczym kry na Bałtyku, zanim świat zszedł na psy, panuje dziwna celebracja Manhattanu, jako stanu umysłu (trochę jak te wszystkie rapy o Warszawie, kogo to w ogóle?) oraz przede wszystkim: gadanie o seksie, pisanie o seksie, myślenie o seksie, penis, penisa, penisowi... Czasami jest nawet zabawnie, 25 minutowe odcinki są super, w ciągu godziny można zobaczyć prawie trzy, w dwie godziny pół sezonu, kolejne ważkie problemy życia seksualnego lat dziewięćdziesiątych zostają rozwiązane (to zdanie nie jest podbarwione kpiną; no, może ociupinę), Carrie nie zejdzie się z Bigiem, ale zejdzie się z Bigiem, ale nie zejdzie, ale zejdzie... Podczas wieczornego oglądania przez myśl nie przechodzi mi nawet jedno skojarzen...